ingottswülln - tuabts mi doch nit a so ibafordern! du, pao-lee: a manst eppa, i bin a lebawurscht, ha, dass i ållweil glei beleidigt bin? ha? ma, hunt, mi terfntse ålls haßn, lei nit robotn, weil dås schtrengt schrecklich ån. åba mei herzållaliabstestgoldschtick håt gsågt, i terf nit den wertfolln plåtz im fiiielachernetgestebuach mit meim pledsinn går z'viel vabrauchn, weil de åndan brauchnt a noch a påår zeiln. und då håb i ihr'n a piiiiesele gfolkt, damit se ma wieda amål ane wuchtln oda ane håsneahrlen måcht oda polstazipflen. weil ållweil lei wirscht und schpeck und sassaka fressn - des geiert di jå ån, wo des fette glumpp eh bei uns am lånd lei iiibaråll so umanåndahenkt, wia da wuhte mant. genau wia im schiraffnlånd. und zum fåsching: i ziahg mi als ruflo ån. im g'sicht håb i mei naturgurkn und de fålschn beißa, de hunt, de eh lei ållweil außafålln, wennst dei pappm z'weit aufreißt, de låß i daham, und von meim mitzalen wer' i a miada fladern, des wickl i ma um mei wampale - werst sehgn, kana kennt mi. und dass dös mir jå nit den buuhlitza-preis valeihts, fir mein roman. pfiateich, seas, bleibst g'sunt, des hunt! |